چه کسی فکر می کرد در آذرماه سالی که از آتش و آذر انقلاب نشأت گرفته بود محمل و مبنایی درآید که عظیم ترین و پویاترین نهاد نظامی،امنیتی ،اجتماعی و فرهنگی از درون آن سربرآورد گویی انقلاب بیش و پیش از آنکه در جهان برون رخ داده باشد در دنیای درون به ثمر رسیده بود بدین سان که انقلابیون در گرماگرم تلاطم های پرافت و خیز زمان، ایده های انقلابی از خود بروز می دادند و این البته انقلاب را بارور و پرثمر ساخت.
در چنین فضایی بود که ایده تشکیل بسیج در فکر آن پیر فرزانه نضج گرفت وانتشار یافت. به راستی ارزش و قیمت یک ایده و فکر خوب را چطور می شود مشخص کرد؟چه دستمزد یا پاداشی را می توان به ایده ایی داد که مسیر تحرک و تعالی یک ملت را بیمه می کند؟در جهان پرهیاهوی امروزی که از هر گوشه آن بانگ و جرس یک استراتژیست بلند است که خود را دائرمدار عالم امکان می داند کدام ایده را می توان را می توان جست که همچون تشکیل بسیج بیست میلیونی توانسته باشد به نیازهای متعدد یک کشوردر همه زمینه ها یاری رسانده باشد؟
واقعیت آن است که شاید ما هنوز که هنوز است نتوانسته ایم ارزش خدماتی که بسیج برای ما و زندگی بهتر ما به ارمغان آروده است درک کنیم. ما در عصر بسیج زندگی می کنیم بدون آنکه زحمات بسیج بر ما و جامعه ما مترتب باشد . از این نظربسیج یک استثنای تاریخی است.
هیچ دوره ای از ادوار تاریخی ایران را نمی توان سراغ گرفت که کشور از چنین امکان و نیرویی برخوردار باشد.
چه نیک گفت آن مرشد روحانی انقلابیون که«قوای خودتان را مجهز بکنیدو تعلیمات نظامی پیدا کنید وبه دوستانتان هم تعلیم دهید…مملکت اسلامی باید همه اش نظامی باشد و تعلیمات نظامی داشته باشد…. همه جا باید این طور بشود که مملکتی بعد ازچند سالی که بیست میلیون جوان دارد،بیست میلیون تفنگدار داشته باشدو بیست میلیون ارتش داشته باشد…»
مریدان دلسوخته ومسلمانان پاکباخته که دل درگرو عشف به انقلاب و هدف های والای آن داشتند، با آمادگی و قصد و اراده خلل ناپذیرجهت پاسداری از دستاوردهای انقلاب،هسته های مقاومت مردمی را در مساجد سراسر کشور تشکیل دادند.مسجد خانه خداست و تشکیل بسیج در امتداد کارانبیاست آنجا که امام می فرماید:«ائمه ما با همان دید الهی که داشتند،می خواستند که این ملت ما را با هم بسیج کنند ازراههای مختلف ،اینها را یکپارچه کنند تا آسیب پذیرنباشد.»گویای همین نکته است.
انبیاء و اولیاءملت سازی کردند و سنت هایی را پایه نهادند که تارخ را با خود به پیش راند و در مسیر متعالی قرارداد.این گروه خالصانه برای خدا زیستند و در یاد او می سوختند.«بسیج لشکر مخلص خداست که در دفتر تشکیل آن را همه مجاهدان از اولین تا آخرین امضاء نموده اند.»
چه سبکبارمردمی و چه دلنشین پیشوایی که اینگونه در وصف یاران خود می گوید: « بسیج میقات پابرهنگان معراج اندیشه پاک اسلامی است که تربیت یافتگان آن ،نام و نشانی در گمنامی و بی نشان گرفته اند.»چه نیک،چه خوب،چه فرخنده است گمنامی و بی نامی ،که در مقابل خورشید عالم تاب چه جای ذره بی مقداراست. آه که چه سبکبارانی از این دریچه خرامیدند و رفتند و داغ بردل ماندگان نهادند.اینان همان میوه چینان شجره طیبه شهادتند.«بسیج شجره طیبه و درخت تناور و پرثمری است که شکوفه های آن بوی بهاروصل و طراوت یقین و حدیث عشق میدهد.»راستی که درکدام قاموس باید گنجانداین کلمه طیبه را؟
درست است که امام راحل فرمود:«اگر بر کشوری نوای دلنشین تفکر بسیجی طنین انداز شد،چشم طمع دشمنان و جهانخواران از آن دور خواهد گردید والا هرلحظه باید منتظر حادثه ماند، بسیج باید مثل گذشته و با قدرت و اطمینان خاطر به کارخود ادامه دهد.»او به خوبی برای ما گفته بود آنچه را که باید می گفت و ما که اکنون در سالروز۳۰ سال اقتدار بسیج میراث دار آن مدرسه عشقیم از کدام جانب به سمت قبله معبود خواهیم رفت وچه زمان دست های ما بوی پیراهن یوسف خواهد گرفت؟

اسماعیل یکتایی لنگرودی